This is why I lost my patience, and any inclination to be “two-sided”… Only two generations from now, there might be hope again.
The Muslim mob’s raw hatred is the biggest obstacle to peace not just in the Middle East but across the entire civilized world.
— Liza Rosen (@LizaRosen0000) May 7, 2026
High-tech Israeli entrepreneur Eyal Waldman, who lost his daughter on October 7, approaches a so-called “pro-Palestine” protester outside the Israeli… pic.twitter.com/lqNTF4NWGr
Het is bijna verborgen, het verhaal van deze priester voor een afgod. Je vindt het in Richteren 17–18, en het draait om een naam die je daar niet verwacht: een kleinzoon van Mozes, priester van een afgod. (Richteren 18:30)
Het begint onschuldig, bijna huiselijk. Micha, een man uit het bergland van Efraïm, heeft een privé‑heiligdom gebouwd. Een gesneden beeld, een efod, huisgoden — religie als maatwerk. In een tijd waarin “ieder deed wat goed was in zijn eigen ogen” voelt dat bijna vanzelfsprekend. Micha zoekt een priester en vindt een jonge Leviet die door het land zwerft. Hij biedt hem een salaris, kleding, onderdak. De Leviet accepteert. Het lijkt een voetnoot in het verhaal. Lees verder
In de schaduw van de canonieke evangeliën en de brieven van Paulus duikt in de Talmoed een onverwachte figuur op: Jacobus van Kefar Sekhaniah, een min, een ketter, maar ook een leerling van “Jezus de Nazarener”. Zijn naam komt niet voor in christelijke bronnen, maar in de rabbijnse literatuur verschijnt hij als leraar, genezer en overdrager van Jezus’ woorden.
Deze Jacobus staat op een kruispunt tussen twee werelden die in de eerste eeuw nog niet volledig gescheiden waren: het Jodendom en de zich vormende Jezusbeweging. Zijn aanwezigheid in de Talmoed roept de vraag op of hij verwant is aan de Jacobusfiguren uit Handelingen — met name Jacobus, de broer van Jezus, of Jacobus, de zoon van Alfeüs — of dat hij een echo is van een bredere Joods‑christelijke traditie die buiten de canonieke teksten om bleef bestaan. Lees verder
Parasjat Beha’alotcha (Numeri 8–12) vormt een van de meest gelaagde en theologisch geladen passages in de woestijntraditie. Wat begint als een rituele instructie over het ontsteken van de menorah, ontvouwt zich tot een diepgaande reflectie op roeping, leiderschap en de hardnekkige spanning tussen goddelijke aanwezigheid en menselijke zwakte. De tekst beweegt zich van cultische symboliek naar sociologische ordening, van spirituele inspiratie naar intermenselijke conflicten. In die beweging ontstaat een subtiele maar krachtige antropologie: de mens als drager van licht én als bron van klacht. Lees verder
Het boek Numeri opent met een zorgvuldig geordende structuur waarin het volk Israël wordt gevormd tot een gemeenschap die kan bewegen, dienen en gehoorzamen. De eerste hoofdstukken zijn een oefening in heilige ordening: de stammen worden geteld, de kampen worden ingericht, de posities bepaald, en de Levieten worden apart gezet als dragers van het heilige. Deze ordening is niet slechts administratief, maar theologisch: zij vormt het volk tot een lichaam dat kan trekken door de woestijn, geleid door de aanwezigheid van God. Lees verder
