Over deze site:
De theologie van Robbert Veen beweegt zich op een terrein waar maar weinig christelijke denkers zich wagen: de radicale heroriëntatie op het jodendom als oorsprong én toetssteen van het christelijk geloof. Zijn werk laat zien hoe diep het christendom is gevormd door Griekse filosofie en Romeinse macht, en hoe ver dat soms afstaat van de wereld waarin Jezus leefde en sprak. Wat hij voorstelt is geen cosmetische correctie, maar een terugkeer naar het joodse hart van de Schrift.
In zijn exegeses klinkt een scherpe kritiek door op vertrouwde dogma’s. Niet om te provoceren, maar omdat hij vindt dat veel van wat wij “christelijke leer” noemen niet uit de Bijbel zelf komt, maar uit de geschiedenis van de kerk. Zijn herlezing van Paulus is daar een goed voorbeeld van: niet de Paulus van de Reformatie of de systematische theologie, maar de Paulus van de synagoge, de diaspora en de Griekse tekst. Een Paulus die niet de breuk met Israël belichaamt, maar juist de trouw van God aan Israël bevestigt.
Wat zijn werk bijzonder maakt, is de waardering voor de rabbijnse traditie. Niet als exotische aanvulling, maar als de wereld waarin de Schrift ademt. Zijn onderwijs in Hebreeuws, Grieks en Talmoedische denkvormen is bedoeld om christenen opnieuw te leren lezen, zonder de bril van latere dogmatiek. Dat maakt zijn theologie soms confronterend, maar ook bevrijdend: het opent ruimte voor een geloof dat niet tegenover Israël staat, maar er middenin.
Veen schrijft buiten de institutionele kerk, maar niet buiten het christelijk geloof. Juist die positie geeft hem de vrijheid om te zoeken naar een vorm van theologie die trouw is aan de Messias én aan Israël. Het schuurt, het daagt uit, maar het wijst ook een weg terug naar de bron. In een tijd waarin veel tradities wankelen, is dat misschien precies wat nodig is.
Translate this site
Zoek op deze site
Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail
Voeg je bij 414 andere abonneesKoinonia on Spreaker
- Ds. R.A. Veen, voluit Robbert Adrianus Veen, is een Nederlandse theoloog en filosoof, geboren in Amsterdam in 1956. Zijn theologische werk is sterk beïnvloed door Karl Barth, John Howard Yoder en Menno Simons. Tegenwoordig werkt hij aan de relatie tussen het (rabbijnse) jodendom en het christendom en publiceert daarover op zijn website. (koinoniabijbelstudie.nl) Ds. Veen was universitair docent "Christelijke Geloofs- en Zedenleer vanuit Dopers Perspectief" aan de Vrije Universiteit, voor het Doopsgezind Seminarium. Hij was tevens predikant in de Doopsgezinde Broederschap in Enkhuizen, Zeerijp, Zijldijk en Bussum. Na een periode als predikant in de Protestantse Kerk Nederland (Ter Apel, IJmuiden) werkte hij drie jaar in Knokke, België, voor de Verenigde Protestantse Kerk in België - de VPKB. In 2023 ging hij met emeritaat en woont sindsdien in de Noord-Hollandse gemeente Anna Paulowna.
Al onze sites
-
Recente berichten
- The Truth About Palestine
- De hervormingen van Koning Josia in 2 Koningen 23 – de kritiek van Jacques Ellul
- De politiek van de mens en de politiek van God – Jacques Ellul
- Hamza Howidy, een Palestijn uit Gaza die zich inzet voor vrede
- Het OT voorspelt Jezus? – slechte exegese bewijst het Christelijk geloof geen goede diensten
Recente reacties
- janluiten@ziggo.nl op Waarom de Radicale Islam geen vrede wil
- Robbert Veen op Hillel Fuld: antisemitische leugens
- Anoniem op Hillel Fuld: antisemitische leugens
- Robbert Veen op Waarom ik geen “Mennonite” meer ben
- Jan Luiten op Waarom ik geen “Mennonite” meer ben
Archief
Blogstatistieken
- 66.790 hits
Categorieën
Administrator
De hervormingen van Koning Josia in 2 Koningen 23 – de kritiek van Jacques Ellul
De hervormingen van koning Josia in 2 Koningen 23 vormen in de Bijbelse geschiedenis een moment van uitzonderlijke helderheid: een koning die werkelijk doet wat recht is in de ogen van de Heer, een volk dat — althans voor een ogenblik — terugkeert naar het verbond, en een land dat wordt gezuiverd van de afgoden die generaties lang het religieuze landschap hadden vervuild.
Maar in de lezing van Jacques Ellul, die de geschiedenis van Israël steeds beschouwt binnen de spanning tussen de politiek van de mens en de politiek van God, krijgt Josia’s hervorming een tragische diepte. Zij is een hoogtepunt, maar tegelijk een teken van hoe ver de geschiedenis al gevorderd was naar een punt van onomkeerbaarheid. Lees verder
De politiek van de mens en de politiek van God – Jacques Ellul
Jacques Ellul leest het Tweede Boek der Koningen als een politiek laboratorium, een plaats waar de geschiedenis van Israël niet slechts religieus maar uitgesproken politiek wordt. Israël staat daar tussen Assyrië, Aram en Egypte als een echte macht, met diplomatie, oorlog, staatsvorming en strategische berekening. Precies in dat veld van menselijke actie ontdekt Ellul een dubbele beweging: de politiek van de mens en de politiek van God. Niet als twee parallelle systemen, maar als een dialectiek waarin vrijheid en soevereiniteit elkaar raken, botsen en soms onverwacht in elkaar grijpen. Lees verder
Hamza Howidy, een Palestijn uit Gaza die zich inzet voor vrede
Hamza Howidy, een Palestijn uit Gaza die zich inzet voor vrede, zei: „Ik heb in Gaza in de gevangenis gezeten omdat ik me tegen het Hamas-bewind had uitgesproken”.
Hamza Howidy zegt:
In de maanden na het bloedbad onder Israëli’s op 7 oktober heb ik niet kunnen stoppen met denken aan hoeveel wrok en haat er nodig moet zijn geweest voor de leiders en militanten van Hamas om zichzelf ervan te overtuigen dat het onthoofden, verkrachten en ontvoeren van burgers iets was wat hun God van hen vroeg als een soort aanbidding. Het is de enige manier om te verklaren wat uiteindelijk een raadsel blijft: hoe kan iemand zichzelf ervan overtuigen dat het ontvoeren van vrouwen van in de tachtig en kleine kinderen een soort nobel “verzet” is? Lees verder
Het OT voorspelt Jezus? – slechte exegese bewijst het Christelijk geloof geen goede diensten
Wanneer iemand een reeks bijbelcitaten presenteert zoals Spreuken 30:4; Jesaja 7:14; Jesaja 9:6; Jesaja 40; Maleachi 3:1; Jesaja 44 en 53; Psalmen 22, 23 en 110; Maleachi 4:5–6; Daniël 9:24–27; Daniël 12:4–13; Jeremia 31:31–35, dan is de bedoeling doorgaans duidelijk: het samenstellen van een messiaanse keten die zou aantonen dat de Hebreeuwse Bijbel een toekomstige, individuele, vaak zelfs goddelijke verlosser voorspelt.
De selectie is niet neutraal; zij is geordend om een vooraf bepaald theologisch patroon zichtbaar te maken. De verzen worden uit hun eigen literaire en historische context gehaald en opnieuw gerangschikt tot een narratief dat de schrijvers nooit hhebben bedoeld. Juist daarom vraagt zo’n lijst om een polemisch antwoord dat niet de spirituele waarde van de teksten betwist, maar wel de onvoorzichtige hermeneutische methode die hen tot een kunstmatige profetische lijn omvormt. Lees verder