Messiaans jodendom en de triniteit – Mark Kinzer (1/2)

Eerste van twee video’s over het probleem van de Triniteit en het concilie van Nicea vanuit Messiaans-joods perspectief. In deze aflevering schets ik aan de hand van een artikel van Mark Kinzer het probleem: Vanuit het Christendom is de belijdenis dat Jezus God is, de kern van het Christelijk geloof. Daarmee stemt het jodendom overeen, maar met een negatieve waardering: dat maakt het Christendom tot ‘avodah zarah’, d.i. een vorm van afgoderij. Hoe moet het messiaans jodendom, dat zowel volledig joods en volledig Christelijk wil zijn, haar positie nu bepalen? Kan het iets met de oude Credo’s met het risico ook als afgodisch te worden beoordeeld? Of moet het strak het verbod op afgoderij uit het jodendom volgen en de Christelijke bevestiging van Jezus’ godheid afwijzen?

Is God vrezen hetzelfde als “bang zijn”?

Veel mensen houden niet van de uitdrukking “God vrezen” omdat het woord vrees nu eenmaal het idee oproept van een bang zijn voor God. En bang zijn van en voor God willen we natuurlijk niet. Er zijn daarom verschillende manieren in omloop om de associatie met die harde betekenis te vermijden. We kunnen bij voorbeeld zeggen dat dit “vrezen”  hoort bij het beeld van een toornige God en dat dit alleen in het Oude Testament voorkomt. De God van het Nieuwe Testament is immers een lieve Vader die Zijn kinderen alleen het goede toewenst – mits ze maar voldoende geloof hebben zoals het welvaartsevangelie (Tom de Wal b.v. ) leert. Een andere strategie is de afzwakking van de – 17e-eeuwse – uitdrukking “vreze des Heeren”  in een moderne jas gegoten. Vrees betekent dan eigenlijk alleen “respect” of “eerbied” en dat kennen we wel. Eerbied voor “grijze haren”, voor mensen in hoge posities e.d., kunnen we nog wel in verband brengen met ons geloof. Doorgaan met het lezen van “Is God vrezen hetzelfde als “bang zijn”?”

Moeten nieuwtestamentische christenen wetten uit het Oude Testament gehoorzamen?

Het onderstaande artikel is van Matt Cover, en het Engelse origineel kun je HIER vinden.

Waarom volgen christenen tegenwoordig sommige wetten uit het Oude Testament, maar niet allemaal? Zijn christenen willekeurig in hun omgang met deze wetten, door te kiezen wat hen bevalt en te verwerpen wat hen niet bevalt? Doorgaan met het lezen van “Moeten nieuwtestamentische christenen wetten uit het Oude Testament gehoorzamen?”

Gerechtigheid van God – over Rom. 1:16, 17

In de benadering van de Nieuwe Paulus-beweging (James Dunn) klinken de woorden van Rom. 1:16, 17 heel anders dan in de traditionele visie. De macht van het evangelie is een transformerende kracht, die een nieuw levensstijl met zich meebrengt. Rechtvaardig-verklaring of vrijspraak wordt tevens als een levensverandering, een rechtvaardigmaking gezien. Het perspectief van Luther krijgt hier een aanvulling, vanuit de wezenlijke joodse achtergrond van de brief. Doorgaan met het lezen van “Gerechtigheid van God – over Rom. 1:16, 17”

Zoon van God en God de Zoon: een oud dogma op de ontleedtafel

Kornel Zathureczky:
Als het canonieke verhaal het soort identificerende linguïstische kracht heeft dat God benoemt als de Drie-eenheid, zoals Marshall terecht beweert, dan is de benaming van de Zoon van de trinitaire God met de eigennaam Christus een onjuiste benaming. De eigennaam Christus neemt afscheid van de linguïstische kracht van het verhaal dat functioneert als het geopenbaarde, goddelijke, linguïstische middel voor de identificatie van de Zoon.
De identificatie van de Zoon door de eigennaam, Jezus Christus, is een “verzakelijkte” naam, een objectiveerbaar teken, waaronder keizer Constantijn kon veroveren. De eigennaam van de Zoon, Dominus Iesus Christus, was het linguïstische teken dat de afslachting van de joodse of islamitische Ander door de christelijke strijder legitimeerde. De eigennaam Jezus Christus of Heer Jezus Christus is een naam die op een utilitaire manier wordt gebruikt om te veroveren, te onderwerpen, uit te buiten of, en dit is misschien wel het grootste misbruik van de naam, om de status quo van de tijd van de geschiedenis te handhaven en te bestendigen.

Doorgaan met het lezen van “Zoon van God en God de Zoon: een oud dogma op de ontleedtafel”

Bewezen of aangewezen? Rom. 1:1-4 en de kracht van een vooroordeel

Het trinitarisch schema en het triomfantalisme van de Kerk toont zich in de exegese, ook van de brief aan de Romeinen. Ik geef hier een klein voorbeeld daarvan uit Rom. 1:1-4. Staat er nu “bewezen” en betekent “Zoon van God” hier hetzelfde als “God de Zoon”? Of vinden we hier bij Paulus een vorm van adoptianisme, zoals in heel de vroege kerk?

Beschouwt het jodendom het christendom als een vorm van afgoderij?

What Is Idolatry?

Afgoderij behoort tot de ernstigste zonden in het Jodendom en de verwerping ervan is de kern van het Joodse wereldbeeld. Afgoderij is het onderwerp van de eerste drie van de Tien Geboden en de beoefening ervan is een van de drie kardinale zonden die men geacht wordt eerder te sterven dan te overtreden (samen met moord en ongeoorloofde seks). Het verbod op afgoderij is ook een van de Noachidische geboden, de zeven wetten die volgens het jodendom op de hele mensheid van toepassing zijn. Doorgaan met het lezen van “Beschouwt het jodendom het christendom als een vorm van afgoderij?”

Waarom ik geen christen (meer) ben (2)

In mijn vorige blog heb ik gesproken over de noodzaak om de christelijke theologie opnieuw te verbinden met haar blijvende joodse fundament. We moeten daarom nu spreken over het moment in de geschiedenis, dat de scheuring tussen dat fundament en de daarop gebouwde christelijke theologie definitief wordt. (De titel betekent natuurlijk: “Waarom ik geen christen meer genoemd wil worden…)

Doorgaan met het lezen van “Waarom ik geen christen (meer) ben (2)”