De theologie van Robbert Veen beweegt zich op een terrein waar maar weinig christelijke denkers zich wagen: de radicale heroriëntatie op het jodendom als oorsprong én toetssteen van het christelijk geloof. Zijn werk laat zien hoe diep het christendom is gevormd door Griekse filosofie en Romeinse macht, en hoe ver dat soms afstaat van de wereld waarin Jezus leefde en sprak. Wat hij voorstelt is geen cosmetische correctie, maar een terugkeer naar het joodse hart van de Schrift.
In zijn exegeses klinkt een scherpe kritiek door op vertrouwde dogma’s. Niet om te provoceren, maar omdat hij vindt dat veel van wat wij “christelijke leer” noemen niet uit de Bijbel zelf komt, maar uit de geschiedenis van de kerk. Zijn herlezing van Paulus is daar een goed voorbeeld van: niet de Paulus van de Reformatie of de systematische theologie, maar de Paulus van de synagoge, de diaspora en de Griekse tekst. Een Paulus die niet de breuk met Israël belichaamt, maar juist de trouw van God aan Israël bevestigt.
Wat zijn werk bijzonder maakt, is de waardering voor de rabbijnse traditie. Niet als exotische aanvulling, maar als de wereld waarin de Schrift ademt. Zijn onderwijs in Hebreeuws, Grieks en Talmoedische denkvormen is bedoeld om christenen opnieuw te leren lezen, zonder de bril van latere dogmatiek. Dat maakt zijn theologie soms confronterend, maar ook bevrijdend: het opent ruimte voor een geloof dat niet tegenover Israël staat, maar er middenin.
Veen schrijft buiten de institutionele kerk, maar niet buiten het christelijk geloof. Juist die positie geeft hem de vrijheid om te zoeken naar een vorm van theologie die trouw is aan de Messias én aan Israël. Het schuurt, het daagt uit, maar het wijst ook een weg terug naar de bron. In een tijd waarin veel tradities wankelen, is dat misschien precies wat nodig is.
Bijbels Hebreeuws Podcast:
Bijbels Grieks Podcast:
Talmoed voor Notsriem Podcast
Hier vind je aanvullende informatie over het werk van Koinonia Bijbelstudie Live!
Je vindt ons op:
Beste Robbert, reageren lijkt me hier meer gepast dan op Youtube. Ik heb geboeid geluisterd. Zie mijn reactie aub niet als kritiek.
De zgn. ‘Vrije wil*’ kwam ter sprake. Onze wil is inderdaad niet “vrij”, maar naar ik geloof desondanks wel vrij genoeg om te kiezen.
“Komt herwaarts tot Mij, allen die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven” Mattheüs 11:28.
“Al wat Mij de Vader geeft, zal tot Mij komen; en die tot Mij komt, zal Ik geenszins uitwerpen”. Johannes 6:37 en zoveel andere teksten die aansporen tot bekering, berouw, geloof , beijvering, gehoor geven aan Gods Woord etc.
Op de vraag “voor wie de Here Jezus gestorven is”, geeft de Schrift op veel plaatsen direkt antwoord. Zoals: ” Één voor allen gestorven.” 2 Korinthe 5:15. “Zie het Lam Gods dat de zonde der wereld wegneemt,” Johannes 1:29 “En Hij is een Verzoening voor onze zonden; en niet alleen voor de onze, maar ook voor de zonden der gehele wereld.” 1 Johannes 2:2
Dat ieder mens daarmee dan ook behouden* zou zijn, is de (soms nogal hardnekkige) denkfout die ik met name terugvond bij zgn. ‘christen-universalisten’. Maar zo is het natuurlijk niet. Dat je zonden verzoend en weggedragen zijn (denk aan de ultieme losprijs die is betaald!!!) betekent nog geen opstanding ten leven, maakt je nog geen mede-erfgenaam met Christus. Zie ook in dit verband 2 Korinthe 5:15 “….degenen die leven” zijn hier duidelijk onderscheiden van de grote groep, namelijk “allen die gestorven zijn”.
De straf op de zonde is onvermijdelijk de dood. Een ieder die niet gelooft, is reeds geoordeeld, en zal het leven niet zien. Voor ons levenden geldt: Geloof in de Opgestane, wordt (Gode zij dank!) gerekend tot gerechtigheid!
Samengevat zou ik willen zeggen dat ik ervan doordrongen ben dat de Here Jezus daadwerkelijk voor elk mens gestorven is. Dat weet ik zó zeker, omdat het zélfs voor mij was.
*stokpaardjes van de leer van alverzoening
Maar beste Jaap, ik ben het in alles met je eens. Je spreekt echter alleen over de rechtvaardiging – ik spreek over de heiliging. Dat vult elkaar aan.