Hoe hebben de Verenigde naties het mandaat van 1922 voor Palestina terzijde geschoven?
VN-Handvest
Het VN-Handvest, aangenomen in 1945, verving het Mandaatsysteem van de Volkenbond, met inbegrip van het Mandaat voor Palestina uit 1922.
Artikel 80 van het VN-Handvest stelt dat de VN de verantwoordelijkheid op zich neemt voor het bestuur van gebieden die voorheen onder Volkenbondmandaat vielen.
Resolutie 181 van de Algemene Vergadering van de VN
In 1947 nam de Algemene Vergadering van de VN Resolutie 181 aan, die Palestina verdeelde in aparte Joodse en Arabische staten, waarbij Jeruzalem zou worden bestuurd door de VN.
Deze resolutie schoof het Mandaat voor Palestina van 1922, dat voorzag in één Joods thuisland in Palestina, in feite terzijde.
Beëindiging van het Mandaat
Op 14 mei 1948 riep de staat Israël de onafhankelijkheid uit en beëindigde de Britse regering, die het Mandaat had beheerd, haar gezag over Palestina.
e Algemene Vergadering van de VN nam resolutie 273 aan, die Israël toeliet tot de VN, maar het Mandaat van 1922 niet expliciet erkende als de basis voor de soevereiniteit van Israël.
Internationaal recht
Het Internationaal Gerechtshof (ICJ) heeft geoordeeld dat het Mandaat voor Palestina van 1922 niet langer van kracht is, aangezien het werd vervangen door het VN-Handvest en de daaropvolgende VN-resoluties.
Het ICJ heeft ook verklaard dat de bepalingen van het Mandaat over joodse vestiging en zelfbestuur niet langer van toepassing zijn.
Conclusie:
De VN hebben het Mandaat voor Palestina van 1922 terzijde geschoven door een combinatie van het VN-Handvest, resolutie 181 van de Algemene Vergadering van de VN, de beëindiging van het Mandaat en de toepassing van het internationaal recht. Deze ontwikkelingen kwamen in feite in de plaats van het Mandaat en creëerden een nieuw kader voor het bestuur van Palestina, dat uiteindelijk leidde tot de oprichting van de staat Israël en het voortdurende Israëlisch-Palestijnse conflict.