Door de geschiedenis heen is het voortbestaan van het Joodse volk afhankelijk geweest van een onveranderlijke waarheid: eenheid is geen luxe, maar een existentiële noodzaak. Van de as van de Holocaust tot de wonderbaarlijke wedergeboorte van de Joodse soevereiniteit in de moderne staat Israël, heeft solidariteit steeds de grens getrokken tussen overleven en vernietiging. Vandaag de dag wordt Israël echter geconfronteerd met een verraderlijke dreiging die niet afkomstig is uit de terreurtunnels van Gaza of de raketbases van Iran. Deze dreiging komt van binnenuit. Het groeiende schouwspel van prominente Joodse intellectuelen, academici en activisten die hun retorische wapens richten tegen de enige Joodse staat ter wereld, is een diepgaand verraad dat de veiligheid van Israël direct ondermijnt in een tijdperk van existentiële oorlogsvoering.
DOOR SABINE STERK (1)
Er is een fundamenteel verschil tussen het gezonde binnenlandse debat dat inherent is aan de Israëlische democratie en de berekende, openbare delegitimatiecampagne die wordt aangevoerd door internationale joodse figuren. Israël is een levendige, chaotische democratie waar burgers elk beleid, elke verkiezing en elke rechterlijke uitspraak fel betwisten. Die interne wrijving is een teken van vrijheid. Maar wanneer personen als Noam Chomsky, Norman Finkelstein en Peter Beinart hun joodse afkomst als wapen gebruiken om vanuit de veiligheid van westerse universiteiten en mediastudio’s verwoestende aanvallen op Israël te lanceren, overschrijden ze de grens van critici naar actieve tegenstanders.
De valuta van verraad
Deze critici begrijpen precies wat ze doen. Ze weten dat hun joodse identiteit een uiterst waardevolle valuta is voor de wereldwijde anti-Israëlbeweging. Wanneer een niet-joodse radicaal Israël aan de kaak stelt, wordt dat gemakkelijk herkend als vooringenomenheid of regelrecht antisemitisme. Maar wanneer een joodse intellectueel de joodse staat veroordeelt, grijpen vijanden van Israël die uitspraak aan als definitief, absoluut bewijs dat Israël bij uitstek slecht is.
AI door Sabine Sterk
Door zichzelf te positioneren als het „morele geweten“ van het joodse volk, bieden deze personen intellectuele dekking aan degenen die niets minder nastreven dan de totale uitroeiing van het zionistische project.
Dit is geen constructieve kritiek. Het is het witwassen van antisemitische propaganda via een joods vernislaagje. De argumenten van deze zelfhatende tegenstanders staan niet op zichzelf. Hun boeken, artikelen en toespraken worden onmiddellijk als wapen ingezet door vijandige regimes, westerse radicaal-linksen en terroristische organisaties. Wanneer een joodse professor beweert dat Israël oorlogsmisdaden begaat, gebruikt Hamas die citaten om zijn gruweldaden te rechtvaardigen. Wanneer een joodse commentator het einde van de Amerikaanse militaire hulp eist, juicht Iran toe.
Deze personen negeren opzettelijk de realiteit van een natie die omringd wordt door genocidale bondgenoten. Ze beoordelen de acties van Israël aan de hand van onmogelijke, utopische normen die nooit worden toegepast op enige andere soevereine natie op aarde, laat staan op de wrede dictaturen in het Midden-Oosten. Ze wissen de realiteit van dagelijkse raketaanvallen, zelfmoordaanslagen en het expliciete handvest van groeperingen die zich toeleggen op de uitroeiing van elke joodse man, vrouw en kind in de regio volledig uit. Het negeren van deze context is een opzettelijke daad van kwaadwilligheid die de waarheid verdraait en een verhaal creëert waarin de verdediger als de agressor wordt bestempeld.
De werkelijke kosten van verraad
Voor Israëli’s brengt dit verraad zware, bloedige gevolgen met zich mee. Het is geen abstracte academische oefening. Wanneer de internationale publieke opinie wordt vergiftigd door prominente joodse stemmen, leidt dit rechtstreeks tot:
* De uitvoering van vijandige diplomatieke resoluties.
* De opkomst van agressieve Boycott, Divestment and Sanctions (BDS)-campagnes op universiteitscampussen.
* Het aanmoedigen van terroristen die westerse druk zien als een teken dat Israël uit elkaar valt.
Door de internationale lynchmob te voeden, ondermijnen deze critici actief de strategische afschrikking van Israël, waardoor het land kwetsbaarder wordt voor fysieke aanvallen.
Bovendien brengt dit interne verraad ernstige schade toe aan joodse gemeenschappen wereldwijd. Door de retoriek van Israëls vijanden te bekrachtigen, wakkeren joodse antizionisten de wereldwijde golf van antisemitisme aan. Ze creëren een klimaat waarin jonge joden in de diaspora worden gepest tot het afzweren van hun vaderland om sociale acceptatie te verkrijgen onder radicale leeftijdsgenoten. Ze verdelen synagogen, vervreemden families en verzwakken de collectieve veerkracht die nodig is om tijden van crisis te doorstaan.
Solidariteit is een morele plicht
De geschiedenis geeft een harde waarschuwing over het lot van naties die uiteenvallen in tijden van extern gevaar. Interne verdeeldheid tijdens een overlevingsoorlog is een luxe die Israël zich niet kan veroorloven. De staat werd juist opgericht omdat eeuwen van staatloosheid hebben aangetoond dat Joden voor hun bescherming niet kunnen vertrouwen op de goede wil van anderen. Israël is het ultieme schild tegen een nieuwe catastrofe. Dat schild actief ontmantelen vanuit het comfort van een buitenlandse diaspora is een daad van lafheid.
De wereldwijde joodse gemeenschap moet het idee verwerpen dat elke stem evenveel ruimte of respect verdient. Er moet absolute intolerantie bestaan ten aanzien van retoriek die het fundamentele recht van het joodse volk op zelfbeschikking ontkent. Degenen die ervoor kiezen zich aan te sluiten bij krachten die zich inzetten voor de vernietiging van Israël, hebben hun verantwoordelijkheid voor de joodse toekomst terzijde geschoven.
In tijden van existentiële crisis is solidariteit een strikte morele verplichting. Israël is een buitengewone prestatie, voortgekomen uit de diepten van een historische tragedie. Het is geen perfecte natie, maar wel een natie die vecht voor haar voortbestaan. Echte aanhangers begrijpen dat een eerlijk debat moet ophouden waar het nationale voortbestaan op het spel staat. Degenen die ervoor kiezen die grens te overschrijden en zich aan te sluiten bij de politieke strijd tegen Israël, moeten worden gezien voor wat ze zijn: gewillige medeplichtigen in de campagne om de Joodse staat te isoleren en te vernietigen.