5. Het Joods‑zijn van Jezus bevestigt de universele reikwijdte van Gods heil, niet een etnische voorrang.
Citaat: “Het Joods‑zijn van Jezus dient niet een beperkt doel maar het heil van het universum.”
Stelling 5 stelt dat theorieën die Israël een bijzondere toekomst toekennen — zoals post‑ of prechiliasme — afhankelijk zijn van betwiste interpretaties en niet passen binnen een christocentrische hermeneutiek.
Vanuit het perspectief dat God zijn verbond met Israël niet heeft opgeheven, overtuigt deze redenering niet.
De Schrift zelf bevat tal van passages waarin Israël een toekomst wordt beloofd die niet eenvoudig kan worden gereduceerd tot metaforische of louter geestelijke vervulling. Jesaja spreekt over een tijd waarin “de HEERE Zijn hand opnieuw zal opheffen om het overblijfsel van Zijn volk terug te winnen” (Jes. 11:11), en Ezechiël profeteert dat God “de kinderen van Israël uit de volken zal verzamelen” (Ez. 37:21). Deze teksten worden in het Nieuwe Testament niet herroepen of vergeestelijkt, maar blijven als verwachting staan.
Ook Paulus’ betoog in Romeinen 11 laat zien dat Israël niet is opgegaan in de Kerk, maar een eigen toekomst heeft in Gods plan. Hij schrijft dat “heel Israël zal worden gered” (Rom. 11:26) en verbindt dit niet met een symbolische betekenis, maar met Gods eigen trouw: “De genadegaven en de roeping van God zijn onberouwelijk” (Rom. 11:29). Deze woorden suggereren dat Israëls toekomst niet afhankelijk is van menselijke interpretatie, maar van Gods eigen besluit. Bovendien maakt Paulus duidelijk dat de heidenen slechts als wilde loten zijn geënt op de bestaande olijfboom, en hij waarschuwt: “Wees niet hoogmoedig, maar vrees” (Rom. 11:20). Deze waarschuwing veronderstelt dat Israël als wortel en stam niet is opgeheven, maar blijft bestaan.
Het Nieuwe Testament zelf laat ruimte voor een toekomst van Israël die niet samenvalt met de Kerk. Wanneer de leerlingen vragen: “Zult Gij in deze tijd het koninkrijk voor Israël herstellen?” (Hand. 1:6), corrigeert Jezus niet de inhoud van de verwachting, maar alleen de timing: “Het komt u niet toe de tijden of gelegenheden te weten…” Daarmee blijft de mogelijkheid van een toekomstig herstel open. Ook Lukas laat in de lofzang van Zacharias horen dat God “Zijn volk heeft bezocht en verlossing gebracht” (Lk. 1:68), waarbij Israël niet wordt opgeheven maar bevestigd als adres van Gods handelen.
Vanuit dit geheel van bijbelse getuigenissen is het goed verdedigbaar
dat verwachtingen van een bijzondere toekomst voor Israël niet noodzakelijk in strijd zijn met een christocentrische lezing van de Schrift. Christus vervult de beloften, maar vervulling betekent niet dat de beloften aan Israël worden geannuleerd. De universaliteit van het evangelie staat niet tegenover Israëls toekomst, maar is ermee verweven. Gods trouw aan Israël vormt de bedding waarin de Messias verschijnt en waarin de volken worden opgenomen. Daarom is het niet vanzelfsprekend dat theorieën over Israëls toekomst theologisch onhoudbaar zouden zijn; de Schrift zelf laat ruimte voor een blijvende, door God gewilde rol van Israël in de geschiedenis die Hij tot voltooiing brengt.