Welzalig zijn de oprechten van wandel, die in de Torah van de Heere gaan, die geen onrecht bedrijven, maar in zijn wegen gaan, die Hem met heel hun hart zoeken. Geloofd zij U, Heere, leer mij uw verordeningen. (Ps. 119:1, 3, 2b, 12)
De weg van de Torah gaan en daarin oprecht van wandel zijn. Waarom was dat niet genoeg voor de discipelen die het Jezus toch duidelijk hoorden zeggen: Ik ben niet gekomen om de wet en de profeten te ontbinden, maar om die te vervullen. De Torah van de Messias is niet iets anders dan de Torah, maar het is de volmaakt geworden Torah. Dat was de weg van Jezus. Maar hoe doe je dat?
Oprecht van wandel zijn, dat betekent dat je de voorschriften die God geeft voor die wandel nauwkeurig onderhoudt en dat je jezelf daarbij niet bedriegt. Dat je weet wat je doet en dus ook weet waarin je afwijkt van het voorschrift. Gaan in de wet van de Heere. Hoe kun je gaan in de Torah, in de wet? Welnu, dat betekent dat je die Torah moet absorberen. Dat die je innerlijk moet gaan bepalen. Dat je hem zo diep bestudeert dat de geest van de Torah waarachtig in je is.
En dan geen onrecht bedrijven. Het gaat uiteindelijk niet alleen om nadenken, om weten wat de Torah zegt, maar het gaat er ook om die Torah te volgen en te gehoorzamen. Met name als het gaat om de relatie met anderen. Dus doe geen onrecht, maar volg de wegen van deze God. Want de God van Israël verdraagt het onrecht niet.
En dan als een soort van voorwaarde van dit alles vinden we de regel die Hem met heel hun hart zoeken. Deze God moet gezocht worden. Veel mensen zoeken deze God helemaal buiten Gods openbaring om. Ze zoeken hem met hun verstand of met hun gevoel. Ze zoeken hem in hun fantasie die ze de vrije loop laten. Maar deze God kan alleen gezocht worden wanneer je de Torah van de Heere volgt. Dat wil zeggen: het zoeken van de God van Israël is alleen mogelijk door de kennis en het inzicht dat de Torah kan geven.
Want uiteindelijk geldt alleen het inzicht van de Torah – en zo lazen we in het twaalfde vers van Psalm 119, want daar komen deze citaten vandaan. Wat een vreemde uitspraak eigenlijk, want wij leren toch de verordeningen van de Torah door de Torah te lezen en te bestuderen? Maar uiteindelijk is dat niet voldoende, omdat het geen eigen inspanning van de mens is waardoor we de Torah, Gods onderwijs, leren verstaan. Het is God zelf die ons zijn instellingen en verordeningen moet onderwijzen.
Dat is nu ook precies de betekenis van het woord Torah. Dat verwijst niet alleen naar een tekst, of dat nu de schriftelijke Torah of de mondelinge leer is, maar het verwijst naar een levende relatie met deze God die mij zijn verordeningen onderwijst wanneer ik de woorden van zijn Torah bestudeer. De echte leraar die mij de Torah leert, is niet een mens die in dat leren mij al is voorgegaan, maar is uiteindelijk God zelf. Hij door zijn geest, door zijn Torah, onderwijst mij.
Waarom was dat niet genoeg voor de discipelen van Jezus? En waarom hebben ze dat niet vastgehouden nadat Jezus was gekruisigd? Hebben ze nieuw inzicht gekregen toen ze Jezus weer zagen na zijn dood, in zijn opstanding? Waarom was de opstanding het signaal om af te wijken van dit gaan in de wet van de Heer? Waarom was de opstanding het teken dat deze God niet langer in de Torah gezocht moest worden? Was het niet mogelijk geweest om de opstanding te zien als de bevestiging van de Messiaanse Torah, de bevestiging van het onderwijs van Jezus die zei: Ik ben niet gekomen om de wet en de profeten te ontbinden?
Maar het is anders gegaan. De opstanding werd in de leer van Paulus het vaste teken dat de Torah nu niet langer de openbaring van God aan Israël en via Israël aan de gemeente was. En daarmee is een heilloze weg begonnen: de kerstening van deze oorspronkelijke Joodse gemeente, de invoering van heidense gewoonten en gedachten. Daarmee is de oorspronkelijke weg van de Messias Jezus niet langer een oprechte, heldere en duidelijke weg gebleven.
Toen is men begonnen om deze God te zoeken in de dogmatische fantasie van de kerk en de weg van de Torah te verlaten die Jezus zelf zo duidelijk gepredikt had.
In de Russische versie:
Блаженны искренние по хождению, которые ходят в Торе Господней, не делающие неправды, но ходящие в путях Его, ищущие Его всем сердцем своим. Благословен Ты, Господи, научи меня уставам Твоим. (Пс. 119:1, 3, 2б, 12)
Следовать Пути Торы и быть искренним в поступках. Почему этого было недостаточно для учеников, которые ясно слышали слова Иисуса: «Я пришел не для того, чтобы отменить закон и пророков, но чтобы исполнить их». Тора Мессии не является чем-то иным, чем Тора, но это Тора, ставшая совершенной. Это был путь Иисуса. Но как это сделать?
Искренне следовать – это значит точно соблюдать предписания, которые дает Бог для этого следования, и не обманывать себя. Знать, что ты делаешь, и, следовательно, знать, в чем ты отклоняешься от предписания. Идти по закону Господню. Как можно идти по Торе, по закону? Это означает, что ты должен впитать в себя Тору. Она должна определять твое внутреннее «я». Ты должен изучить ее настолько глубоко, чтобы дух Торы стал частью тебя.
И тогда не совершать несправедливости. В конечном счете, речь идет не только о размышлениях, о знании того, что говорит Тора, но и о следовании Торе и повиновении ей. Особенно когда речь идет об отношениях с другими людьми. Поэтому не совершайте несправедливости, но следуйте путям этого Бога. Ибо Бог Израиля не терпит несправедливости.
И затем, как своего рода условие всего этого, мы находим правило: ищущие Его всем сердцем. Этого Бога нужно искать. Многие люди ищут этого Бога совершенно вне Божьего откровения. Они ищут Его своим разумом или чувствами. Они ищут Его в своих фантазиях, которым дают вольную волю. Но этого Бога можно искать только тогда, когда следуешь Торе Господа. То есть поиск Бога Израиля возможен только благодаря знанию и пониманию, которые дает Тора.
Ведь в конечном счете имеет значение только понимание Торы – так мы читаем в двенадцатом стихе Псалма 119, откуда взяты эти цитаты. Какое странное утверждение, ведь мы же учимся постановлениям Торы, читая и изучая Тору? Но в конечном счете этого недостаточно, потому что не благодаря собственным усилиям человек учится понимать Тору, учение Бога. Сам Бог должен научить нас Своим установлениям и заповедям.
Именно это и означает слово «Тора». Оно относится не только к тексту, будь то письменная Тора или устное учение, но и к живой связи с этим Богом, который учит меня Своим заповедям, когда я изучаю слова Его Торы. Настоящий учитель, который учит меня Торе, – это не человек, который уже прошел этот путь, а в конечном счете сам Бог. Он через Свой дух, через Свою Тору учит меня.
Почему этого было недостаточно для учеников Иисуса? И почему они не придерживались этого после распятия Иисуса? Получили ли они новое понимание, когда увидели Иисуса после Его смерти, в Его воскресении? Почему воскресение стало сигналом к отходу от следования закону Господа? Почему воскресение стало знаком того, что этого Бога больше не нужно искать в Торе? Разве нельзя было увидеть в воскресении подтверждение мессианской Торы, подтверждение учения Иисуса, который сказал: «Я пришел не для того, чтобы отменить закон и пророков»?
Но все произошло иначе. В учении Павла воскресение стало твердым знаком того, что Тора больше не является откровением Бога Израилю и через Израиль Церкви. И с этого начался безвыходный путь: христианизация этой первоначальной еврейской общины, введение языческих обычаев и мыслей. Таким образом, первоначальный путь Мессии Иисуса перестал быть искренним, ясным и четким.
Тогда люди начали искать этого Бога в догматических фантазиях церкви и покинули путь Торы, который так ясно проповедовал сам Иисус.