Wie de analyses van Natasha Hausdorff gevolgd heeft, kan niet anders dan concluderen dat UNRWA geen humanitaire organisatie meer is, maar een politiek project dat zichzelf voedt met het in stand houden van ellende. In haar optiek is UNRWA niet slechts een mislukt VN‑agentschap, maar een instituut dat structureel bijdraagt aan radicalisering, conflictverlenging en het misbruiken van “Palestijnse” burgers als pionnen in een ideologische strijd.
De infiltratie van UNRWA door Hamas is geen incident, geen fout, geen ongelukkige samenloop van omstandigheden, maar een structureel kenmerk van de organisatie. Leraren die terreur verheerlijken, scholen waar antisemitische indoctrinatie deel uitmaakt van het curriculum, gebouwen die worden gebruikt als opslagplaatsen voor wapens of als lanceerlocaties voor raketten – het zijn geen uitzonderingen, maar symptomen van een organisatie die haar eigen humanitaire mandaat heeft verraden. UNRWA presenteert zich als neutraal, maar functioneert in de praktijk als een logistieke en ideologische levenslijn voor Hamas.
Daarbovenop komt de absurditeit van de vluchtelingendefinitie die UNRWA hanteert. In geen enkel ander conflict ter wereld worden achterkleinkinderen van vluchtelingen automatisch als “vluchteling” geregistreerd. Nergens anders worden mensen die volwaardig staatsburger zijn van een ander land tóch als vluchteling bestempeld. Alleen bij UNRWA groeit de vluchtelingenpopulatie exponentieel, niet door oorlog, maar door bureaucratisch fiat. Volgens Hausdorff en vele andere commentatoren is dit geen administratieve afwijking, maar een bewuste strategie om een politiek wapen in stand te houden: een permanent leger van “vluchtelingen” dat moet dienen als morele hefboom tegen Israël.
Het feit dat UNRWA als enige ter wereld buiten UNHCR opereert, versterkt deze dynamiek. In plaats van integratie te bevorderen, houdt UNRWA mensen generaties lang gevangen in een identiteit van slachtofferschap. In plaats van perspectief te bieden, cultiveert het afhankelijkheid. In plaats van oplossingen te zoeken, heeft UNRWA er belang bij dat het probleem nooit verdwijnt. Een organisatie die financieel, bureaucratisch en politiek afhankelijk is van het voortbestaan van het conflict, kan onmogelijk bijdragen aan vrede.
UNRWA is geen neutrale actor, maar een centrale motor in het bestendigen van het conflict. Door extremistische netwerken te faciliteren, door een vluchtelingenstatus kunstmatig te laten exploderen en door een politiek narratief te ondersteunen dat elke vorm van compromis onmogelijk maakt, ondermijnt UNRWA elke kans op stabiliteit. Wat zich presenteert als humanitaire hulp, functioneert in werkelijkheid als een systeem dat conflict nodig heeft om te overleven.