Het is een kort bericht, maar één zin blijft bij me hangen. Een jonge Palestijnse vrouw, Amana Jawad Mona, 25 jaar oud, aangeklaagd voor de moord op een Israëlische tiener, werd voorgeleid in een militaire rechtbank bij Beit El. Ze had hem via het internet naar de Westbank gelokt. Ofir Rahum, 16, werd gedood door terroristen op 17 januari van dit jaar bij de stad Al-Bireh.
Ze verscheen glimlachend bij de rechtszaal, hief haar geboeide armen omhoog en riep: “Ik ben trots! Ik ben trots!” Dat moment, dat beeld, bleef in mijn gedachten hangen – niet vanwege de feiten alleen, maar vanwege de ontstellende tegenstelling tussen de zwaarte van de aanklacht en de morele leegte waarmee zij zich presenteerde.
Volgens de berichtgeving was zij twee maanden eerder gearresteerd door een speciale eenheid van Shin Beth, die zich had vermomd als een groep Arabieren. Israëlische autoriteiten meldden dat zij tijdens verhoren had bekend, en dat ook twee leden van een militiegroep die verbonden was met Fatah betrokken waren. De reconstructie van de gebeurtenissen is bekend uit de nieuwsberichten: een rit vanuit Jeruzalem, een hinderlaag bij Al-Bireh, en daarna een haastige poging om het lichaam te verbergen. Het zijn feiten die op zichzelf al zwaar genoeg zijn.
Maar het was die scène in de rechtszaal die alles in een ander licht zette. De glimlach. De opgeheven armen. De woorden “Ik ben trots.” Het is moeilijk te bevatten hoe iemand op zo’n moment trots kan zijn – vooral omdat het hier zo pijnlijk botst met het verlies van een jong leven. Het laat ineens weer zien dat mensen, gevangen in een extremistische ideologie, hun misdaden kunnen zien als iets heldhaftigs of rechtvaardigs, zelfs wanneer de buitenwereld alleen tragedie ziet.
Misschien is dat waarom dit soort berichten zo blijven hangen: niet alleen vanwege de feiten, maar vanwege de openlijke immoraliteit. De manier waarop trots en verdriet, rechtvaardiging en rouw, identiteit en geweld met elkaar botsen. Een enkele zin in een rechtszaal zegt meer over de diepte van de “Palestijnse” verdwazing, dan historische verhalen.