Er zijn politieke slogans die zo vaak worden herhaald dat ze een eigen leven gaan leiden. De zin “Israël heeft Palestijns land gestolen” is er zo één. Hij klinkt krachtig, moreel geladen, eenvoudig. Maar eenvoud is vaak de vijand van waarheid. Wie de geschiedenis van het voormalige Britse mandaatgebied serieus bestudeert, ziet al snel dat deze uitspraak niet alleen misleidend is, maar zelfs absurd in haar simplificatie. Ze reduceert een complexe, gelaagde geschiedenis tot een karikatuur, en dat is precies waarom ik mij ertegen verzet.
Voor 1948 bestond er geen onafhankelijke Palestijnse staat waarvan Israël iets had kunnen “stelen”. Het gebied was een mozaïek van gemeenschappen: Arabische Palestijnen, Joodse gemeenschappen, christelijke minderheden, bedoeïenen. Het was Ottomaans gebied, daarna Brits mandaatgebied. De geschiedenis van het land is geen leeg canvas waarop één volk plotseling verschijnt en een ander verdrijft. Het is een gedeeld, door elkaar geweven verhaal waarin zowel Joden als Arabieren eeuwenlang aanwezig waren. Wie dat negeert, negeert de werkelijkheid. Wie dat ontkent, ontkent de geschiedenis.
Toen de Verenigde Naties in 1947 het VN‑verdelingsplan voorstelden, accepteerden de Joodse leiders het — met tegenzin, maar welbewust. De Arabische leiders verwierpen het volledig. Dat is geen detail, maar een cruciaal historisch moment. De oorlog van 1948 ontstond niet omdat Israël grenzen overschreed, maar omdat de omringende Arabische staten het bestaan van een Joodse staat weigerden te accepteren. De oorlog die volgde, de vlucht en verdrijving van honderdduizenden Palestijnen — de Nakba — is een tragedie, maar het is een tragedie die ontstond in een oorlog die Israël niet begon.
Het is daarom historisch onzinnig om te spreken van “diefstal”. Oorlog is geen rechtszaak, en de uitkomst van een oorlog die door meerdere Arabische legers werd gestart, kan niet worden gereduceerd tot een soort morele boekhouding waarin Israël als enige schuldige wordt aangewezen. Dat is geen geschiedenis, dat is propaganda.
Ook de gebeurtenissen van 1967 worden vaak misbruikt in dit debat. Israël veroverde de Westelijke Jordaanoever, Oost‑Jeruzalem en Gaza in de Zesdaagse Oorlog — opnieuw een oorlog die niet door Israël werd geïnitieerd, maar door een dodelijke combinatie van Egyptische blokkades, Syrische aanvallen en Arabische oorlogsretoriek. Dat Israël daarna gebieden controleerde die Palestijnen claimen voor een toekomstige staat, is een feit. Maar dat maakt het nog geen “gestolen land”. Het maakt het een betwist gebied, ontstaan uit een oorlog die Israël niet zocht maar wel won.
De slogan “gestolen land” doet alsof er ooit een soevereine Palestijnse staat bestond waarvan Israël de grenzen heeft overschreden. Dat is simpelweg niet waar. Het doet alsof Joodse aanwezigheid in het land een moderne koloniale uitvinding is, terwijl Joodse gemeenschappen er al millennia leefden — in Hebron, in Jeruzalem, in Safed, in Tiberias. Het doet alsof de geschiedenis begint in 1948, alsof alles daarvoor irrelevant is. Het doet alsof de Arabische afwijzing van het verdelingsplan geen rol speelde, alsof de oorlogen van 1948 en 1967 geen context hebben, alsof Israël uit het niets verscheen en een volk beroofde dat een volledig soevereine staat bezat.
Dat is geen geschiedenis. Dat is een mythe.
Een neutralere, feitelijker formulering zou zijn dat Israël sinds 1948 — en vooral sinds 1967 — controle heeft gekregen over gebieden die door Palestijnen worden geclaimd voor een toekomstige staat. Dat is waar. Dat is precies. Dat is historisch houdbaar. Maar dat is iets heel anders dan “diefstal”.
De slogan is niet alleen onjuist; ze is schadelijk. Ze maakt dialoog onmogelijk, omdat ze de geschiedenis moraliseert in plaats van begrijpt. Ze reduceert een conflict tussen twee volkeren met legitieme historische claims tot een simplistisch verhaal van dader en slachtoffer. Ze ontneemt Joden hun historische band met het land en ontneemt Palestijnen de complexiteit van hun eigen geschiedenis inclusief hun verantwoordelijkheid voor de eigen daden. Ze is een belediging voor iedereen die de feiten serieus neemt.
Wie werkelijk vrede wil, moet beginnen met het afzweren van slogans die de werkelijkheid vervormen. De geschiedenis van dit land is te complex, te pijnlijk en te belangrijk om te reduceren tot een karikatuur. En daarom is de uitspraak dat Israël “Palestijns land heeft gestolen” niet alleen onjuist — ze is een intellectuele luiheid die het conflict eerder verdiept dan oplost.
https://koinoniabijbelstudie.nl/hillel-fuld-antisemitische-leugens/